ผมก็แค่คน ๆ นึง ผมหัวเราะอาจไม่ได้หมายถึงผมมีความสุข
ผมร้องไห้อาจจะไม่ได้หมายถึงผมไม่อนทนเก็บเรื่องทุกข์ใจไว้คนเดียว
ผมอาจกำลังเจ็บปวดทุกข์ทรมาน เพียงแต่ไม่แสดงออกให้ใครได้รู้
ตั้งแต่วินาทีเเรกที่ผมจำความได้ ผมรู้สึกเสมอ...น้อยใจอยู่เสมอ...
ผมไม่เคยเป็นที่ต้องการของใคร ๆ ..
ภาชนะที่ผมเอาไว้รองรับทุกสิ่งทุกอย่างมันช่างเล็กเหลือเกิน
เปรียบเสมือนแก้วน้ำราคาถูก..
ถ้าเปรียบเทียบความเหงาและทุกข์ทรมานที่ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป
ความเจ็บปวดก็เปรียวเสมือนแก้วที่ร้าวและค่อย ๆ แตก....
ผมมันเปราะบางเอง...ช่วยไม่ได้...
ผมมันช่าง....
....
เปราะบางเหลือเกิน...
